تبلیغات
ایران آریایی
تمدن ایران زمین

نوروز جمشیدی(قسمت پایانی)


مورخین قدیم در خصوص جشن نوروز مطالب مفیدی در آثار خود بر جای گذاشته اند که از آن جمله اند:

ابو عثمان جاحظ در کتاب المحاسن و الاضداد و هم چنین ابوریحان بیرونی در آثارالباقیه.

حکیم عمر خیام در این خصوص می نویسد:"سبب نام نهادن نوروز از آن بوده است که آفتاب در هر سیصد و شصت و پنج شبانه روز و ربعی به اول دقیقه حمل باز آید و چون جمشید آن روز را دریافت،نوروز نام نهاد و جشن آیین آورد و پس از آن پادشاهان و دیگر مردمان به او اقتدا کردند.چون آن وقت را پادشاهان عجم دریافتند،از بهر بزرگداشت آفتاب،آن را نشانه کردند و آن روزرا جشن ساختند و عالمیان را خبر دادند تا همگان آن را بدانند و آن تاریخ را نگاهدارند.بر پادشاهان واجب است،آیین و رسوم ملوک را به جای آورند،از بهر مبارکی و بهر تاریخ و خرمی کردن در اول سال.هر که روز نوروز جشن کند و به خرمی پیوندد،تا نوروز دیگر عمر در شادی گذراند."

و هم چنین همین دانشمند در نوروزنامه در این خصوص می نویسد:

"آیین ملوک عجم از کی خسرو تا به روزگار یزدگرد شهریار که آخرین ملوک عجم بود،چنان بوده است که روز نوروز نخست موبدان موبد پیش ملک آمده با جام زرین پر می و انگشتری و درمی و دیناری خسروانی و یک عدد دسته خوید(غلات و سبزیجات)سبز رسته و شمشیری و تیر و کمانی و دوات و قلمی و اسبی و بازی و غلام و خوبرویی،ستایش نمودی و نیایش کردی او را به زبان پارسی،به عبارت ایشان و چون موبدان موبد از آفرین پرداختی،چاشنی کردی.و جام به ملک دادی و خوید در دست دیگری نهادی و دینار و درم در پیش تخت او بنهادی و بدین سان خواستی که روز و سال نو هرچه بزرگان اول دیدار بر ان افکنند،تا سال دیگر شادان و خرم با آن چیز در کامرانی بمانند."

در اخبارات آثارالباقیه ابوریحان بیرونی چنین آمده است:

"از آداب جشن نوروز این بوده است که در صحن هر خانه بر هفت ستون،هفت رقم از غلات می کاشتند و هر یک از آنها که بهتر می رویید،دلیل ترقی و خوبی آن نوع غله در سال نو می دانستند.

در المحاسن و الاضداد اثر ابوعثمان جاحظ آمده است:

"بیست و پنج روز از قبل از نوروز در صحن کاخ سلطنتی،دوازده ستون از خشت خام برپا می شد،که بر هر یک از آنها یکی از حبوبات را می کاشتند و آن ها را نمی چیدند مگر با نغمه سرایی و خواندن آواز.در ششمین روز نوروز این حبوب را می کندند و در مجلس پراکنده می نمدند و تا شانزدهم فروردین که مهر روز نام دارد،آن را جمع نمی کردند"

ذکر برگزاری نوروز از کتاب های مختلف و از نویسندگان عهد های پیشین،قدمت و شکوه آن را جلوه گر ساخته و قدر و منزلت آن را در میان قوم آریایی روشن می سازد.

فروردین یشت،طولانی ترین یشت مینوی است که بخشی ازآن به بیان شان فروهر ها پرداخته و در بخشی  از استعانات از آن ها و طلب شفاعت در پیشگاه اهورا مزدا آمده است.

بر گرفته از کتاب زرتشت چهره تابناک ایران زمین تالیف:منصوره میرفتاح




طبقه بندی: جشن های ملی،